Brieven over de esthetische opvoeding van de mens
Friedrich Schiller

Inhoud
Fragment: eerste t/m derde brief

Schillers magnum opus Brieven over de esthetische opvoeding van de mens behoort tot de belangrijkste filosofische werken van de vroege Duitse Romantiek. In bevlogen bewoordingen zet Schiller uiteen waarom hij geen heil meer verwacht van de politiek en alleen het niet-politieke middel van de kunst in staat acht de maatschappij te humaniseren. Het ‘spel’ van de kunst zou de mens pas echt vrij maken. Met deze gedurfde verhandeling heeft Schiller de basis gelegd voor het debat over kunst en politiek in de moderne esthetica. Zijn visie is een bron van inspiratie geweest voor historici en filosofen als Johan Huizinga, Jürgen Habermas, Richard Rorty, Jean-Luc Nancy en Jacques Rancière.

De Duitse dichter, filosoof, historicus en toneelschrijver Friedrich Schiller (1759-1805) belichaamt met Goethe het hoogtepunt van de Weimarer Klassik. Schillers eerste toneelstuk uit 1781, De Rovers, oogstte direct groot succes. Met zijn historische werk De opstand der Nederlanden kreeg hij brede maatschappelijke erkenning. In 1795 publiceerde hij in zijn tijdschrift Die Horen de correspondentie die hij in 1793 voerde met hertog Von Augustenburg: Brieven over de esthetische opvoeding van de mens. De speltheorie die hij hierin ontwikkelt, is het voorspel van de romantische revolutie rond 1800.

‘Schiller heeft van de esthetische opvoeding veel verwacht en heeft daarmee een opwaardering van kunst en literatuur bewerkstelligd die haar weerga niet kent’
— Rüdiger Safranski

‘De brieven die hij in 1793 schreef aan zijn Deense weldoener, de hertog van Augustenburg [...] bewerkte hij tot zijn belangrijkste filosofisch-esthetische geschrift’
— Arnold Heumakers

Verschenen: november 2009
Oorspronkelijke uitgave: Über die ästhetische Erziehung des Menschen in einer Reihe von Briefen (1795)
Vertaald door Aart J. Leemhuis